Οι πρώτες άσπρες τρίχες (!)
Όταν πετάς μαχητικό, δεν χρειάζεται να είσαι μέσα, για να νοιώσεις την αδρεναλίνη να τρέχει σαν ποτάμι. Στην περίπτωση του 104, αρκεί να το βλέπεις να κάνει βολές πχ, για να ανέβουν οι σφυγμοί.
Είναι το σχήμα και το μέγεθος των φτερών, σε συνδυασμό με το Τ tail, και τη μακρυά μύτη, που από μόνα τους δηλώνουν «προσοχή κίνδυνος! Δεν θα έπρεπε να πετάω, αλλά πετάω!»
Ίσως να φαίνεται υπερβολική αυτή η διαπίστωση, αλλά τις δεκαετίες του ‘50, ‘60, και λίγο του ‘70, ήταν κάτι που όλοι θαύμαζαν και οι γνώστες αναρωτιόντουσαν πως το καταφέρνει!
Ίσως γι’ αυτό το συγκεκριμένο αεροπλάνο έχει τόσους πολλούς «οπαδούς» έστω και μετά από τόσα χρόνια. Οι δε πιλότοι που ήταν τυχεροί να το πετάξουν είναι και οι πιο φανατικοί, έστω και αν μετά πέταξαν πολύ πιο εξελιγμένα μαχητικά. Βλέπεις το συναίσθημα που σου βγάζει αυτό το μηχάνημα, όταν το πετάς, και όταν το βλέπεις να πετάει δεν πλησιάζεται από άλλα. Είναι το ότι κανείς δεν έχει καταφέρει να το πετάξει 100%, να πει ότι το έκανε ό,τι ήθελε, είναι ότι ξέρεις ότι μπορεί να «δαγκώσει» και πολύ άσχημα μάλιστα, είναι ότι όταν καταφέρεις να πλησιάσεις αυτό το «κατοστάρι» η ικανοποίηση που σου προσφέρει δεν έχει σύγκριση με κανένα άλλο, είναι όλα αυτά μαζί? Υποθέτω ναι.
Τα παρακάτω υποστηρίζουν την άποψη μου.
Πεδίο Βολής Παλαιοχωρίου (Κάστρου) δυτικά του α/μ Ανδραβίδας, μέσα δεκαετίας ‘70. Είμαι αξιωματικός βολής, δηλαδή είμαι στον Πύργο (ένα μικρό Πυργάκι που είχαμε με τους ασυρμάτους κλπ) και δίνω οδηγίες, αποτελέσματα, στα α/φη που έρχονται για βολές. Μαζί είναι και ο Σωκράτης Τσούρας, για τις βολές των F-4. Καιρός overcast στα 7000′ (βάσεις νεφών), περίπου.
Έρχεται για βολές ένα ζευγάρι 104, ο Σταμάτης ο Βερτσέκος και ο Γιώργος… Έχουν κάνει το CPM 144, Άραξος , Αντίρριο, Πρέβεζα, Παξοί, Κεφαλλονιά , πεδίο βολής (αν θυμάμαι καλά τα σκέλη του CPM) , και κάνουν μια στροφή πάνω από τους κύκλους των υψηλών βομβών, για να δούνε τη βάση νεφών, διαχωρίζονται και ξεκινάνε για τον πρώτο κύκλο, (βόμβες- ύψος 7000´, βύθιση με 30-40 μοίρες, άφεση στα 3500′ απαγκίστρωση αριστερή στροφή ανόδου πάλι στα 7000′ και το ίδιο πράγμα.
Ο Σταμάτης κάνει την βολή του κανονικά, απαγκιστρώνει, και εγώ πλέον κοιτάω τον Ν 2 τον Γιώργο. Βλέπω το αεροπλάνο να ακολουθεί το σωστό ίχνος του «βασικού» σκέλους και κάπου εκεί τον χάνω!! Έχει μπει μέσα στα σύννεφα, λίγο πριν από το «IN» !!! Πέρασαν ίσως 4″, και πάνω από τα Σαβάλια (το χωριό που βρίσκεται ακριβώς στην προέκταση της «τελικής» ευθείας , βλέπω ένα F-104 να ξεπροβάλει από τα σύννεφα με περίπου 80 – 90 μοίρες βύθιση!!! Η αδρεναλίνη που λέγαμε!!!
Αρχίζω να φωνάζω «τράβα το, τράβα το» τόσο δυνατά που ο Σωκράτης, που κοιμότανε (!) στο δωματιάκι πετάχτηκε έντρομος να δει τί συμβαίνει.
Βλέπω κάποια αντίδραση, βέβαια τράβαγε ο Γιώργος μάλλον με όλη του την δύναμη, γιατί είχε αρχίσει να του δίνει «ψευδοκίκερ» αυτό που έχω περιγράψει στο ποστ του Ολύμπου. «Κόψε idle και τράβα το», όχι ότι περίμενε από εμένα να το πω βέβαια, οι σφυγμοί μου έχουν φτάσει 200, προσπαθώ, νοητά, να επεκτείνω το ίχνος του, να δω αν θα καρφώσει, και αυτό το κάνω συνέχεια σαν να είμαι κομπιουτεράκι, και κάθε φορά βλέπω ότι αν θα βγει θα βγει, μέτρα, πάνω από το έδαφος!!
Οι στιγμές (4-5″) μου φάνηκαν «αιώνες» είναι αλήθεια. Ταυτόχρονα είχα το φρικτό δίλημμα να του πω να «πηδήξει» (εγκαταλείψει το αεροσκάφος) η όχι! Αυτά έπρεπε να γίνουν πριν κατέβει πολύ χαμηλά, γιατί αν άφηνε το χειριστήριο για να πιάσει την χειρολαβή εκτίναξης, το αεροπλάνο θα «βούταγε» πάλι και θα κάρφωνε.
Εδώ να πω ότι το 104 με Μανέτα idle, και βύθιση πάνω από 30 μοίρες επιταχύνει, λόγω ανύπαρκτου «drag» (οπισθέλκουσας)! Με 80 μοίρες, άνετα περνάει το Mach !!
Τελικά δεν του είπα να πηδήξει, γιατί έβλεπα ότι θα «καθαρίσει» λίγα μέτρα πάνω από το έδαφος. Εκ των υστέρων νομίζω ότι αυτό ήταν λάθος μου, γιατί αν κάρφωνε, θα έφταιγα εγώ. Να οι Άσπρες Τρίχες που λέγαμε!!!
Ο Γιώργος «βγήκε» περίπου στα 6-8 μέτρα πάνω από το έδαφος!!!
Πως το μέτρησα? μα είναι πολύ απλό! Ακριβώς πίσω από το σημείο που βγήκε το αεροσκάφος υπήρχε ένας υδατόπυργος που είναι περίπου 10-15 (?) μέτρα Πέρασε το αεροσκάφος ΚΑΤΩ από την κορυφή του Πύργου.
Είναι περίεργο, όταν εγώ κινδυνεύω να σκοτωθώ, ο τρόμος κρατάει όσο και το συμβάν, δηλαδή, δευτερόλεπτα , σ’ αυτην την περίπτωση είχαν «κοπεί» τα πόδια μου για αρκετή ώρα.
Το βράδυ, Whiskey, στο Beau Rivage, βεβαίως, όπως κάναμε και με τους μακαρίτες!
Την άλλη μέρα στο briefing room, θαύμασα άλλη μια φορά τον Γιάννη τον Μπέκα, τον Μοίραρχο, για τον τρόπο που χειρίστηκε το συμβάν, ψύχραιμος χωρίς πανικό, χωρίς να καταλογίσει ευθύνη σε κανένα, χωρίς να το κάνει μέγα θέμα και να δημιουργήσει προβλήματα στον χειριστή.
Άλλη μια μέρα στη δουλειά λοιπόν εκείνα τα χρόνια. Το μόνο που μου έμεινε είναι μερικές άσπρες τρίχες, (πολύ λίγες) και να θυμάμαι το ύφος του Σωκράτη, το τέρας, έκαναν βολές τα 104 και αυτός κοιμότανε, δεν τον πείραζε ο θόρυβος. Χαχαχα.
Δημήτρης Τζάννες
12 Ιουλίου 2016
ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/share/p/1Kc5ydMTcy/